Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sert filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, Kuzey İtalya'da kurulan faşist bir cumhuriyette geçer. Dört güç sahibi adam, genç kız ve erkekleri kaçırarak onları bir malikanede 120 gün boyunca fiziksel, psikolojik ve cinsel işkenceye maruz bırakır. Bu yapı, Pasolini'nin faşizm, iktidar, tüketim toplumu ve insan doğasına dair keskin bir alegorisini oluşturur.

Film, oyunculuktan ziyade, amatör oyuncularla oluşturulan distopik bir tablo sunar. Performanslar, sistematik şiddetin sıradanlığını ve kurbanların çaresizliğini soğukkanlı bir şekilde yansıtmayı amaçlar. Pasolini'nin yönetmenliği, izleyiciyi rahatsız etmek ve düşündürmek üzere kurgulanmıştır. Çerçeveleme ve uzun planlar, izleyiciyi şiddetin seyircisi konumuna iter, böylece iktidar ve itaat ilişkilerini sorgulatır.

'Salò', estetikleştirilmiş şiddetin tam tersine, şiddetin soğuk, mekanik ve insanlıktan çıkarıcı yüzünü gösterir. Pasolini, faşizmi sadece tarihsel bir rejim olarak değil, insan ruhunun derinliklerindeki bir potansiyel olarak ele alır. Bu nedenle film, rahatsız edici olmasına rağmen, 20. yüzyılın politik ve ahlaki çöküşünü anlamak isteyenler için önemli bir belgesel niteliği taşır. İzlenmesi zor bir deneyim sunsa da, sanatın sınırlarını zorlayan ve derin sosyopolitik yorumlar içeren bir başyapıt olarak sinema tarihindeki yerini korumaktadır.